از میان تمام آنچه عضوی از جنبش دانشجویی مسلمان ایران بودن به ما می‌آموزد یک نکته اهمیتی کم‌نظیر دارد. دانشجو بودن یعنی جوان بودن، یعنی زندگی کردن در فضایی که قرار است محل بحث و گفت‌وگوی علمی باشد.

محلی برای شناختن باشد و دوران دانشجویی فرصتی است که با فاصله اندکی که از برخی نگرانی‌های زندگی وجود دارد، بنای اندیشه نسل آینده‌ساز این سرزمین استحکام پیدا کند. قدرت و نیروی جوانی و نشاط ناشی از آن، فرصت شناخت بهتر موضوعات و وظایف و آینده‌ای که روی دوش دانشجویان بنا خواهد شد به دانشجو قدرت ایجاد تحولات عظیم اجتماعی را بخشیده است. دقیقا به همین دلیل همواره باید دانشجویان را در نوک پیکان مطالبات مردمی و تحولات اجتماعی دید. مثل لکوموتیوی که قطار حرکت یک ملت را هم انگیزه و حرکت می‌بخشد و هم می‌تواند مسیر حرکت آن را هدایت کند.

بدون شک این جایگاه رفیع و این ظرفیت بی‌نظیر از چشم گروه‌ها و شخصیت‌های سیاسی و آنان‌که در دنیای سیاست به تکاپو و تلاش مشغولند دور نخواهد ماند. در این بین نکته کلیدی و وظیفه همیشگی دانشجویان عضو جنبش دانشجویی مسلمان بدون تردید دور نگهداشتن دامان این جنبش پر افتخار از آلودگی وابستگی به گروه‌ها، احزاب و جریانات سیاسی است.

در نگاه اسلامی قدرت فرصتی برای خدمت است و بدون شک هستند کسانی که صادقانه خدمت می‌کنند. اما از یاد نبریم که اگر جنبش دانشجویی را در نقش مجیزگوی جریانات سیاسی تعریف نمودیم، مصلحت‌اندیشی‌ها و آینده نگری‌ها و احیانا قدرت‌طلبی‌های جریانات سیاسی جای روحیه آرمان‌خواهی و مطالبه‌گری دانشجویی را خواهد گرفت و دانشجویان را از وظایف و هویت اصلی خود دور خواهد کرد.

در فعالیت‌های سیاسی دانشجویان و تشکل‌های دانشجویی، وجود فهم تحلیل سیاسی و بیان آن برای آحاد مردم، امر ضروری برای تک‌تک دانشجویان است اما نباید این کنشگری با سیاسی‌کاری در فضای دانشجویی اشتباه گرفته شود، چرا که یکی از خصوصیات ارزشمند قشر دانشجو، موضعگیری مستقل و صراحت لهجه در برابر اتفاقات مختلف سطح جامعه است. آنان که خواسته یا ناخواسته دانشجو را پیاده نظام گروه‌های سیاسی عنوان می‌نمایند، به آرمان بزرگ کسانی که سال‌ها در تاریخ معاصر ایران با حفظ آزادگی و استقلال خود دست رد به سینه استبداد داخلی و استکبار خارجی زدند، خیانت می‌کنند. براستی چه خیانتی بزرگ‌تر از این‌که خدمت کم‌نظیر دانشجویان مسلمان به دین و ملت که نشانه‌هایش در جای جای تاریخ ایران، پیش و پس از انقلاب وجود دارد، با رفتار عده‌ای که امکانات دولتی و مهم تر از آن انرژی دانشجو را قربانی لیست و شخص و گروه می‌کنند از یاد برود؟

دانشجو بودن یعنی آزاده بودن، یعنی نفس کشیدن در فضای دلنشین آرمان‌خواهی و مطالبه‌گری. یعنی مسلمان بودن و انقلابی ماندن. یعنی ضد ظلم بودن و عدالت‌خواهی حتی به قیمت خون! یعنی انقلابی ماندن! یعنی نقد حکومت آری و نفی حاکمیت هرگز!

* دبیر تشکیلات اتحادیه انجمن‌های اسلامی دانشجویان مستقل