در زمانی که جمهوری اسلامی، خود برای نابودی اش انسان های سکولار تربیت می کند،از مکانی بازدید کردیم که با وجود اختلال در نظام آموزش و پرورش آتش به اختیار انسان هایی تربیت می کند که هم اکنون و نه در آینده ای دور نیازهای خود و مدسه را تامین می کند. هر کسی با این مدرسه ارتباط دارد از معلم،دانش آموز تا پدر و مادر ها سال به سال به طور محسوس رشد می کند.محلی که از آن بازدید کردیم هرچیزی می تواند باشد جز مدرسه! آنجا خانه بود یا کارگاه و یا استراحتگاه نمی دانم اما هرچه هست همه آنجا خوشحال بودند.در این مدرسه جایزه کار بود و دانش آموز از سپردن مسوولیت خوشحال می شد! درسها از هم تفکیک نمی شدندو پشت نیمکتهای زمخت دو نفره در کلاس های خشک و بی روح و از زبان معلمان چند شغله به دانش آموزان تفهیم نمی شد بلکه دانش آموزان به صورت طبیعی در مدرسه زندگی می کردند و تا زمانی که در مدرسه کار داشتند مدرسه را ترک نمی کردند! دانش آموزش در این مدرسه مسئله محور است،دانش آموز زندگی اش را می کند؛برای تامین ناهارش سبزی می کارد،مرغ و ماهی پرورش می دهد،،بازی می کند،مستند می سازد،وسایل مورد نیازش را می سازد و هر جا به ریاضی و علوم و…نیاز دارد از معلم سوال می کند اگر به همکاری و اصول کار جمعی نیاز دارد به آن می رسد،اگر باید صبر بیاموزد آن را در کاشت سبزی می آموزد و درس شجاعت را در کوه یاد می گیرد؛دانش آموز در این مدرسه فرصت اشتباه کردن دارد این مجال به او داده می شد که چندین بار ماهی را به کشتن دهد تا به این نتیجه برسد که فکری به حال میزان هوای آب استخر کند.
پاسخ معاون آموزش مدرسه به این سوال که تفاوت شما با سایر مدارس در چیست؟این بود که ما تا جایی که بتوانیم به دانش آموز کار نداریم،دانش آموز را محدود و جزئی نگر نمی کنیم و به او اجازه می دهیم در مسیر فطری اش حرکت کند و شکوفا شود.به راستی چه اصراری داریم تجربه ی شکست خورده ی غرب را تکرار کنیم.کسانی که در حال حاضر مسائل جامعه ی غربی را حل می کنند چه کسانی هستند تربیت شدن این نظام آموزش فشل یا اخراجی های این سیستم؟!حاصل این نظام آموزش در بهترین حالت کارمند تحصیل کرده ی زیاده خواه نق زن و بی هنریست که پاس کردن تعداد زیادی واحدهای غیرکاربردی و فراموش شده از دولت و زمین و زمان طلبکار است. به راستی چه شده که پدربزرگان ما که به مدرسه نمی رفتند از سیزده سالگی قادر به تامین نیازهای خود و تشکیل خانواده بودند اما فارق التحصیل سی ساله ی این سیستم قادر به تامین نیازهای اولیه ی خود نیست.

عباس کاشی-دانشگاه خوارزمی تهران