اگر بخواهیم با مروری بر تاریخ و فعالیت های جریان دانشجویی از ابتدای شکل گیری در سراسر جهان ، این جریان را در یک خط معنی کنیم خواهیم گفت : جنبش دانشجویی عبارت است از آرمان خواهی.
این حقیقت که ماهیت و فلسفه وجودی جریان دانشجویی خلاصه میشود در آرمان خواهی ، مسئله ایست که با تحلیلی ساده به ذهن متبادر خواهد شد ، اما آنچه مهم است چگونگی فعلیت بخشیدن به این ماهیت وجودی و انجام این وظیفه است.

شاید بتوان گفت کمبود درک عمیق و صحیح از چگونگی به فعلیت رساندن آرمان خواهی یکی از عواملی است که جریان دانشجویی را از دسترسی به حداکثر کارآمدی در جامعه امروز ، دور نگه داشته است.

دریک کلمه چگونگی تحقق آرمانخواهی به عنوان وظیفه اصلی جریان دانشجویی را باید «مطالبه گری» دانست .مطالبه گری به معنای حقیقی کلمه . درکی که امروز از مطالبه گری عموما بین فعالین دانشجویی وجود دارد عموما محدود به موضع گیری ها ،بیانیه ها، نامه به مسئولین و این دست موارد رسانه ایست
اما مطالبه گری به معنای حقیقی خود و آنچه راه تحقق آرمان خواهی است ، درکنار موارد ذکر شده که اتفاقا نقش کمرنگ تری در اثر بخشی مطالبه گری دارند، شامل «گفتمان سازی» است. مفهومی که حتی میتواند در یک بیان جامع موارد رسانه ای راهم در بر بگیرد.

اگر به بیانات رهبری حتی فقط در دیدار های دانشجویی رجوع کنیم، همواره بر «گفتمان سازی» به عنوان روش تحقق آرمان ها در جامعه تاکیدکرده و با شیوه های مختلفی این موضوع را بیان فرموده اند و در مواردی حتی جزئی ترین مراحل و روش های گفتمان سازی را برشمرده و از دانشجویان مطالبه کرده اند.

به نظر میرسد درصد قابل توجهی از این مسئله که در سال های اخیر جریان دانشجویی در موارد اندکی موفق به گفتمان سازی و تولید ادبیات عمومی و همراه کردن عموم مردم با خواسته های خود به عنوان آرمان های انقلاب شده است، از عدم مطالعات تحلیلی و یادآوری مطالبات رهبری از جریان دانشجویی ناشی میشود .

آنچه تا کنون بیان شد خلاصه میشود در اینکه مطالبه گری آرمان هابا گفتمان سازی محقق میشود و در یک نگاه دقیق تر ، گفتمان سازی به صورت همزمان شامل همراه کردن فضای عمومی جامعه و مطالبه و سوال از مسئولین کشور است.
مطالبه گری زمانی با حداکثر توفیق مواجه خواهد شد که گفتمان سازی به این معنا تحقق پیدا کند. بر این اساس میتوان گفت جریان دانشجویی در مطالبه گری باید تبیین آرمان ها در جامعه و اعلام موضع دقیق ، مستدل و متقن در برابر مسئولین را همراه یکدیگر پیش بگیرد و آنچه امروز در اکثر موارد شاهد آن هستیم کمبود بخش اول و اصلی این موضوع یعنی همراه کردن فضای عمومی جامعه از طریق تبیین و ارتباط با بدنه اجتماعی است که خود میتواند عوامل مختلفی از جمله قوی نبودن در تولید ادبیات عمومی و حضور کمرنگ در اجتماعات مردمی و‌ موارد متعدد دیگری داشته باشد.
هر دوی این موارد یعنی تبیین و همراه کردن بدنه اجتماعی و موضع گیری و مطالبه از مسئولین الزاماتی دارد که بدون توجه به آنها میزان اثر بخشی و تحقق مطالبه گری کم خواهد شد.
یکی از موارد مهم و‌لازم ،عمیق کارکردن روی مسائل و عدم سطحی نگری است که در بیان دیگر میتوان از آن به افزایش آگاهی سیاسی و دینی تعبیرکرد. مسئله دیگر لزوم وجود تخاطب واقعی است که رهبر انقلاب در دیدار دانشجویی سال گذشته به آن اشاره کردند.
جذب بدنه اجتماعی و در درجه اول دانشجویی و افزایش مخاطبان و حضور جسمانی، علاوه بر استفاده از ظرفیت فضای مجازی و‌رسانه ای و مهمتر ، مطرح کردن «حرف های نو» همه الزاماتی است که منجر به تخاطب واقعی و در نهایت گفتمان سازی خواهد شد.
مطالبه از مسئولین در بستر همراهی بدنه اجتماعی است که منجر به آرمان خواهی و تحقق آنها خواهدشد. رهبر انقلاب در دیدار دانشجویی سال جاری لازمه تحقق آرمان ها را زنده بودن انقلاب و پیش رفتن در مسیر مراحل پنج گانه آن و به بیانی تحقق دولت انقلابی دانستند و در این امر مجموعه های دانشجویی را جزء اقشار اثرگذار و فعال برشمردند .
از آنچه گفته شد میتوان نتیجه گرفت که این امر جز با مطالبه گری میسر نخواهد بود و نیازمند دنبال کردن طرحی است که گفتمان سازی را به معنای حقیقی محقق کند. بیرون آمدن از سالن ها و کاهش تمرکز روی برگزاری همایش های چندصد نفره و افزایش ارتباطات موثر در قالب هایی غیر از برنامه های سالنی و مرسوم تشکل های دانشجویی از اولین و موثر ترین گام ها در جهت نیل به این اهداف است.